let-love-rule2

Mijn bewustzijn is puur licht. Alles wat ik doe komt voort uit puurheid. Onrecht kan ik moeilijk mee omgaan. Als ik tot voor kort voor mezelf opkwam dan werd dat weg gemanipuleerd met onpure uitspraken. Uitspraken waar ik de conclusie aan had verbonden dat ik niet waardevol was als ik voor mezelf opkwam, en al helemaal geen mooie dingen, overvloed, rijkdom waard was.

Hou jezelf maar klein, dan krijg je mooie grootse dingen (van ons). Controle. Deed je dat niet, dan kreeg je lelijke grootse uitspraken.  Voorwaardelijke liefde noem ik dat. En daar is niets puurs aan.

Maar niet zo lang geleden sloegen mijn stoppen door. Ik heb de manipulatie 30 jaar toegelaten, maar het was genoeg geweest. Ik heb het recht om voor mijzelf op te komen. Vanuit mijn jeugd is dit namelijk nooit voor mij gedaan. En nog steeds niet. Uit angst.

Conclusie: Je wordt niet gezien en gehoord.
Blokkade: je bent niet goed genoeg.

Nu, mijn soul sister deelde iets met mij over een onderwerp waar ik een paar dagen geleden ook sprak met een vriendinnetje.
Ze wilde graag haar gedachtegang daarover met de wereld delen, of eigenlijk: haar familie en vrienden. Ze wist alleen niet goed hoe.
Ik dacht met haar mee, en voor haar werd het verhaal steeds duidelijker.
Voor mij was dit een kleine moeite. Een minuscuul gebaar. An act of love.
Voor haar was dit het zetje dat ze nodig had om over de drempel te stappen.

Waarom ik dit allemaal erbij vertel?
In haar verhaal benoemt ze mij. 1 zin, niet eens bij naam, maar ik weet dat ik het ben die ze bedoeld.
En dat raakt mij. Ze ziet mij. Mijn act of love waar ik zelf verder geen waarde aan hing was voor haar van waarde.
Het raakt mij omdat ik dus als waardevol wordt gezien. Een gevoel dat bijna onherkenbaar is voor mij: ik ben waardevol.
Dus mag ik dit zelf ook gaan zien: ik ben waardevol.
Al ben je nog zo empatisch en kan je je inleven in alles en iedereen, dat neemt niet weg dat je er zelf ook toe doet.

Lief mens, je bent waardevol.

Let Love Rule.